Kersenbloesem.
Ik wou al altijd met hem naar Japan.
Eén keer de berg Fuji zien. De kersenbloesem. Met hem.
Iets gaan bekijken zonder m'n man, kan ik me niet voortstellen.
Dat zou zijn, alsof ik het niet echt had gezien.
Hoe moet ik leven zonder hem?
Dat is het cintigram van uw man. We wilden eerst met u praten.
U laten beslissen, of uw man de diagnose kan verwerken.
Iedereen reageert anders. - Het verloop van de ziekte varieert.
Het kan zijn, dat uw man lange tijd geen symptomen heeft.
Misschien moet u samen nog iets gaan doen,
een reis...
een klein avontuur...
Mijn man houdt niet van avontuur.
Het liefst heeft hij dat er niets veranderd. Nooit, niets, helemaal niets.
Hij neemt iedere dag de trein van 7:28 naar Weilheim.
Hij werkte vroeger bij de paspoortuitgifte.
Nu is hij afdelingschef, bij de vuilverwerking.
Hij is de laatste twintig jaar, maar een keer een week ziek geweest,
in 1991, de griep en middenoorontsteking.
Precies om één uur eet hij zijn brood, dat ik heb klaargemaakt en z'n appel.
'Een appel per dag, houdt de dokter weg', zegt hij elke ochtend.
Een appel per dag, houdt de dokter weg.
Hallo, Rudi.
Hoe was je dag? - Het gaat...
En die van jou?
Heb jij geen honger?
Dieper, Elke.
En lachen, alsjeblieft.
Alles gaat gemakkelijker met een lach. En zwaaien, dieper.
Ben je alweer terug?
Met Karl Angermeier, spreek een bericht in, na de piep. Dank u.
Ja, Karl. Met mama.
Ik wil...
alles is goed, ik spreek je gauw.
Zullen we naar de kinderen in Berlijn gaan? - Berlijn? Dat weet ik zo nog niet.
Of zullen we nu eindelijk eens een keer naar Japan vliegen?
Weet je, de Fuji is uiteindelijk ook maar een berg.
Ja, maar we kunnen bij Karl op visite gaan. - Als hij bij ons komt, is het goedkoper.
Lopen we nog een stukje?
Nee, ik heb honger.
Is er niets te eten?
Rudi, we zijn nog maar 5 minuten onderweg.
Een appel per dag, houdt de dokter weg. - Wil jij hem?
Ik toch niet. - Ik eet hem later wel op.
Stel je voor, de trein stopt maar twee minuten in Hanau,
dus als je niet snel uitstapt...
Hij wou ons toch afhalen op het perron?
Hoe laat is het? Waar is je horloge?
Ik geef hem nog vijf minuten...
en dan nemen we een taxi.
Waar waren jullie? - Waar was jij, Klaus?
Perron 11... Daar waar de trein stopte. - Daar waren wij.
Hallo mama.
We hebben 20 minuten gewacht. - Ik heb 20 minuten gewacht.
Wat? - Laat mij maar.
Laat mij die koffer toch pakken.
Rechtdoor, mama.
Mama, niet door de bloemen.
Mammie, kun je niet uitkijken.
Hallo, we...
Hallo, Emma.
Krijg ik een kus?
Ga toch zitten, we hebben taart gebakken. - Gehaald.
Laat ze maar.
Dank je.
Gameboy of gebak? - Laat hen toch, Emma.
Willen jullie koffie? - Ik geen koffie, doe maar een biertje.
Laat maar.
Sorry voor de overval. Maar onze moeder wou jullie plotseling bezoeken.
De een na de ander. - Karl ook? Da's geweldig.
Nee, Karl niet. Jammer genoeg. - Waarom niet? Dat zou toch fijn zijn.
Misschien het volgend jaar. Na m'n pensionering.
Dan hebben jullie eindelijk de tijd.
Gaat het?
Ik heb me verslikt.
Wil je water? - Nee, het gaat wel.
Waar blijf je nou? - Sorry.
Waarom komen ze zo maar op visite? - Geen idee.
Hoe lang blijven ze? - Dat hebben ze niet gezegd.
Ik heb geen tijd. - Denk je wij wel?
Rudi, niet nu. - Die moeten in de koelkast.
Pa, ik ben al zes jaar vegetariër, wat moet ik met die worst?
Geef maar aan ons, wij zijn er gek op.
Moeten die niet volgens de traditie morgen om twaalf uur opgegeten worden?
Nee die moeten vanavond nog op. - Juist, dan eten we vanavond worst.
Jij zielenpoot, nu pikken we jouw kamer in.
Dat is wel goed zo.
Jij lust het niet, hè? - Dat klopt.
Dank je.
Zo, nog een worst. - Dank je.
Willen jullie morgen een stadrondrit maken?
Ik rij jullie rond, oké?
Ik laat jullie de stad zien. - Ja leuk.
Dan komen we bij jou koffiedrinken. - Ja, geweldig.
Mama wou zo'n dansvoorstelling zien. - Moeten wij ook mee?
Er is een beroemde Butoh danser uit Japan in Berlijn.
Butoh, wat is dat? - Zo'n Japanse dans.
Heb je nog een biertje? - Neem je mij er ook een mee?
We hoeven niet te gaan.
We kunnen ook iets doen, wat iedereen leuk vind.
We gaan graag mee.
Toe mama.
Alsjeblieft.
Toe, Mama.
Mama, alsjeblieft doe de eendagsvlieg.
Kom op mama, de eendagsvlieg.
Stop, wat doe je, wil je haar vermoorden? - Wat gruwelijk, weet je wel wat je doet?
Ze leeft maar een dag. - Een dag vol met lijden.
Eén dag van lust.
Laat haar leven, laat haar zweven. Tot haar einde nadert.
Haar hemel is één dag leven in het paradijs. Een avondvlucht.
Of niet, Mama?
Laat dat.
Oké, dat gaat nu automatisch. - Kijk naar het vogeltje.
Hij knippert. - Kom snel.
Lachen iedereen. - Zeg, mierenpoep.
Papa, ook lachen nu. - Ik lach de hele tijd al.
Het geeft niet.
Celine, wil je niet... - Zij hoort niet bij de familie.
Precies. - Doe je zonnebril af.
Hij knippert, nu gaat het gebeuren. - Naar de camera kijken...
Dat doe je heel goed. - Ga maar door.
Jij bent een goede masseuse.
Waar heb je dat geleerd?
Dat weet ik niet, van mezelf. - Van jezelf.
Nu kan ik niet meer. - Dank je wel.
Dat was fantastisch.
Wat een massage. - Zie je, nu voelt ie zich goed.
Die ben ik je ouders vergeten aan te bieden. - Die stuurt Karl ons altijd.
Mij ook, maar ik raak ze niet aan.
Ik eet die van jullie liever op. - Heel leuk.
Die zijn lekker.
Daar schiet me wat te binnen.
Ik moet morgen de hele dag vergaderen.
Man, wat stom van jou. - Ik geloof het niet.
Wat moeten we nu met ze doen? - Jullie politici zitten toch alleen op je gat.
Je zei, dat je hen de stad wou laten zien. - Sorry, ik ben het gewoon vergeten.
Ik heb geen tijd.
Nee, bij mij komen ze voor koffie en gebak en dat is genoeg.
Bij ons logeren ze. - Ze werken nu al op m'n zenuwen.
Ze zijn er nog maar net.
Ja, ik haat me er om, maar ze maken me gek.
Die jagen me in no time op de kast. - En ik heb een vlieg vermoord.
Ja, dat was erg.
Ja, ik weet het, bedankt, dat was erg.
Ja, de eendagsvlieg.
Juist en de enige waar ze interesse in tonen, is hun Karl.
Ik zei, de enige die hen interesseert, is hun Karl.
Dat was altijd al zo. - Wat ik doe, interesseert ze niet.
Denk je dat ze zich voor mij interesseren?
Kijk Karl eens.
Kijk eens wat hij gemaakt heeft, speelt hij niet leuk.
Klaus, ga weg.
Weet je nog? Karo. Klausi. Laat Karli spelen...
Hallo lieverd.
Wat is er? - Ik kan niet slapen.
Kom, die blijven niet lang. - Ik wil m'n kamer terug.
Ja schatje, ik weet het. Ze blijven niet zo lang.
Hoe lang? - Voor altijd.
Ben je moe?
Nee, eigenlijk niet. - Ik ook niet.
Ik ben blij dat het hen goed gaat.
Grappig. Ik weet nog zo goed, hoe ze waren toen ze nog klein waren,
maar nu, als volwassenen, herken ik ze niet meer.
Ben je teleurgesteld in je kinderen?
Ik herken ze niet meer.
Maar ze zijn gezond.
Je mag niet te veel verlangen.
Hoe lang blijven ze? - Geen idee.
Je moet aandacht aan ze besteden. - Hoe dan, ik heb toch geen tijd.
Ik mag jouw ouders wel. Ik wou, dat die van mij zo waren.
Je kent ze nog niet goed.
Zullen we kaarten voor het Friedrichstadtpalast voor hen halen?
M'n moeder haat revueshows.
Ze is echt oud geworden.
Te gek.
Vreemd hè, hoe mensen veranderen.
Hoe zouden wij later zijn.
Ik weet het niet.
Wij worden gewoon nooit oud.
Wat gaan ze vandaag doen? - Ik kan niet met hen weg, geen idee...
Wat moeten we nou met ze doen?
Alsjeblieft.
Doe je een katje na of zo? Ik heb geen tijd.
Ik moet nog naar de werkplaats.
Nee. - Alsjeblieft.
Alsjeblieft.
Komen jullie, ze is er.
Zo, nu laat ik u het huis zien, waar ik met Karo gewoond heb.
Op de derde verdieping, boven het café. Heel praktisch en rampzalig.
Toen was het nog niet gerenoveerd. We stookten nog met kolen
Ja, man, oké, sorry.
Ja, trek je af, zak.
Links ziet u de synagoge, met de gouden koepel in de zon.
En recht vooruit, de mooie TV toren.
Dat was vast niet goedkoop. Wat een lekker gebak.
Thuis kochten we nooit taart, of wel, mama?
Dank je voor deze dag, Franzi. - We hebben veel van de stad gezien.
Dank je.
Was het leuk? - Jazeker.
Dit is lekker bier. Ik drink haast geen bier meer.
God zij dank.
En Karl? Drinkt hij nog? - Hoe moet ik dat weten?
Karl dronk nooit veel. - Toch wel.
Hij dronk op een bepaald moment erg veel. - Dat klopt toch helemaal niet.
Heeft Karli een vriendin in Tokyo?
Mama, jij belt toch steeds met hem. Dan vraag je hem toch.
Zo Karli, hoe gaat ie? Zuip je nog en hoe zit het met de vrouwtjes?
En wat zullen we nu eens gaan doen?
Waar heeft u zin in?
Jullie zijn vast moe en willen vast gaan slapen.
Het is nog niet eens zes uur. - Zullen we wat gaan koken?
Nee, Franzi, je hebt genoeg voor ons gedaan.
We gaan, Rudi.
Moeten we jullie naar huis rijden?
We nemen de S-Bahn.
Een beetje grote stad gevoel, voor ons plattelanders.
Uitkijken hè.
Kom.
Tot morgen.
Morgen? - Ja, we hebben een afspraak.
Tot ziens.
Kom je?
Dag, mama.
Kom.
We drinken een wijntje. - Laten we maar wat gaan drinken.
Ik ben verschrikkelijk.
Waar moeten we heen? Herrmannsdorf?
Berlijn Centrum. Waar is dat? Het moet ergens in het midden zijn.
Geef me eens geld. - En nu?
De trein gaat weg...
Het past niet.
Het past niet, hoe moet ik dan een kaartje krijgen?
Probeer eens... - Daar wil niets in.
Dat is nou Berlijn.
Zijn ze gek. Er komt geen kaartje uit die kast.
Wacht eens, Berlijn AB, dat zei ik toch. - Wat nu?
Nu hebben we één kaartje, rij jij nu mee of ik?
Kijk toch eens, wat er op staat...
Twee personen kunnen toch niet op één kaartje reizen.
Je kunt niet eens betalen.
Moet ik nu lopen, of jij? Of gaan we zwart rijden, of zo?
Rudi, wind je niet zo op. - Dan niet.
Ik wind me verschrikkelijk op.
Ik wil naar huis.
De kinderen hebben toch geen tijd.
De Oostzee is niet ver.
Wanneer waren wij voor het laatst bij de zee?
Bij de zee? - Dat weet ik ook niet meer.
1987, met de kinderen? Of was dat bij het Gardameer?
Wil je naar de zee?
Ja en jij dan?
Als jij dat wilt. - Maar, wat wil jij dan?
Ik doe toch wat jij wilt.
De zee is ook niet meer wat het ooit was.
Ouwe mekkeraar. Heb je het koud?
Weet je wat? - Kom maar.
Dit is warm, kom.
Morgenvroeg maken we een lange wandeling langs het strand.
Wat, wil je gaan wandelen? Geweldig.
Ik wil dat m'n as in de zee wordt uitgestrooid.
Hoe kom je daar nu op?
Zomaar, denk jij daar nooit over na?
Ik denk er wel eens aan. Hoeveel tijd zou ik nog hebben...
Je hebt gelijk. Daar zou je niet aan moeten denken.
Met een beetje geluk...
Rudi, stel je voor dat we nog maar weinig tijd hebben, wat zou je dan willen doen?
Die kreet: Leef de dag, alsof het je laatste was.
Wat een onzin. Wat moet je dan anders doen?
Ik zou niets anders doen, helemaal niets.
Ik zou 's morgens aan het werk gaan en 's middags weer bij jou thuis komen.
Dat zou ik doen.
Kun je niet slapen? - De zee maakt zoveel lawaai.
Ook dat nog. - Kom op, Rudi.
Da's toch mooi.
Je bent en blijft een mafkees.
Hou op. - Wat doe je?
Kom, je kunt toch niet slapen. - Stompzinnig gedoe.
Wat moet dat? Dansen, midden in de nacht.
De mensen liggen al in bed.
Wat is er met jou? - Niets, helemaal niets.
Wat is er? Wil je niet meer? Heb je slecht geslapen?
Jij hebt goed geslapen. - Ik? Geen seconde.
Je sliep als een blok.
Laten we naar huis gaan.
We hebben Berlijn gezien, we hebben de Oostzee gezien...
en we hebben de kinderen gezien. Laten we naar huis gaan.
Ik dacht dat je blij zou zijn, om je kinderen te zien.
Ik ken hun niet. En zij kennen mij niet.
Onze kinderen zijn beter dan de meeste.
Ja, wij hebben geluk.
Wij hebben elkaar. Dat is het grootste geluk.
Is er iets?
Ik heb gewoon slecht geslapen. - Elke keer toen ik wakker werd, sliep je.
De zee is spiegelglad.
Kom, opstaan, we wilden toch in beweging zijn.
Kom, slaapzak.
Papa, Karl is er.
De zee is zo kalm.
Kom.
Ik kan er gewoon niet bij, dat ze daar in die kist ligt.
Ik heb haar zo lang niet gezien en nu zie ik haar nooit meer.
Ik had haar moeten bezoeken, of naar Tokyo moeten halen.
Ik heb niets voor haar gedaan.
En nu kan ik niets meer doen.
We moeten nu voor papa zorgen.
En hoe moeten we dat doen? - Ja, ik weet het.
We zijn als kinderen nooit naar de zee geweest.
Nee, altijd naar de bergen, hè? - We zijn eens in Italië geweest.
Maar niet naar de zee. - Naar het Gardameer.
Via de Grossglockner door de Alpen. - Ja, we waren allemaal wagenziek,
maar mama had voor iedereen een plastic zak.
Ze was toen zo levenslustig.
Hoe oud was ze toen? Iets ouder als wij nu?
Ze heeft haast haar hele leven, aan jullie kinderen en mij opgeofferd.
Zo zou zij dat niet genoemd hebben.
Moet ik meegaan?
Dit is niet goed. Het is niet eerlijk. Ze had hem niet met ons alleen moeten laten.
Dit heeft ze vast niet zo gepland. - Ja, dat weet ik.
Mama zou zich goed alleen redden. Maar hij? Wat moeten we nu met hem?
Wanneer reis je weer af?
Ik kan niet lang blijven. Mijn vlucht vertrekt morgenmiddag uit Berlijn.
Wij moeten ook weer terug. - Wij ook. De kinderen zijn bij de buren.
Wie heeft de tas? - Welke tas?
De tas met haar spullen. Ik zou graag haar kimono willen hebben.
Ik zie haar er nog mee in de keuken lopen. - Ik ook.
Nu is alles voorbij. Je kunt je het niet voorstellen.
Als ik had geweten, dat het einde zo plotseling zou komen,
was ik aardiger tegen haar geweest.
Papa, niemand kan zoiets vooraf weten.
Ik dank jullie ervoor, dat we zo samen zitten.
Ze zou het leuk gevonden hebben, dat je gekomen bent, Karl.
Wat gaat u nu doen?
Ik zal er aan moeten wennen. Maak jullie geen zorgen om mij.
Dank je.
Sorry.
Gecondoleerd. - Dank u.
En dit moet Karolin zijn.
Nee, Karolin is in Berlijn. En de jongste zit in Japan.
En Klaus? Waar is Klaus?
Die heeft een belangrijke vergadering. - Juist ja.
Gecondoleerd.
Die dansvoorstelling in Berlijn, daar heeft ze het meest van genoten.
Ze zei, dat jij zo'n aardig meisje bent.
Ik ben helemaal niet zo aardig. Ik snap niet dat ze dat over mij zei.
Ze heeft me alleen verteld, dat ze graag wilde dansen,
ze vertelde, dat ze een goede Butoh danseres wou worden...
en dat ze graag naar Japan zou zijn gegaan, om het daar te leren...
en dat het anders gelopen is en dat ze nu ook een mooi leven heeft.
Niet dat u denkt, dat ze ongelukkig was.
Ja weet u... misschien was ze ook een andere vrouw,
die niemand zag en ik zag die persoon en dat is alles.
Is dat Trudi?
Ik vond het maar niks. Het was zo... extreem.
Ik schaamde me er voor. Ik wou niet dat ze er mee door ging.
We hebben ze daar weggeborgen.
Maar ze was hier toch gelukkig. Beslist.
Ik weet het niet.
Tot ziens.
Het allerbeste. - Dank je.
Ik wens je een goede reis.
Honderd gezichten van de Fuji.
Trudi, waar ben je?
Waar ben je toch?
Papa. - Ik dacht al dat je me vergeten was.
Sory, het lukte me niet eerder. Hoe gaat het? Hoe was de vlucht?
Papa, kom.
Papa, je moet je schoenen uitdoen.
Ik heb m'n eigen meegenomen.
Het is niet erg groot.
Wil je wat drinken? - Ik heb in het vliegtuig al wat gehad.
Dit stuurde mama jou altijd.
Dit brood krijg je zeker niet in Japan. De worstjes.
Dit is met botersmaak en dit is het pikante.
Papa, ik moet terug naar m'n werk. - Wat doe je nu eigenlijk voor werk?
Ik heb het nooit goed begrepen.
Mooi dat je vraagt na vijf jaar. Ik controleer cijfers,
zoals jij bij het afval. Eigenlijk doe ik hetzelfde als jij.
Kijk... Radio, airco, satellietontvanger, TV.
Tot vanavond, oké?
Ik ben tegen zes uur terug.
Mijn lieve Karl, hier is het tweede vers;
Laat haar leven, laat haar zweven tot haar einde nadert.
Haar hemel is een leven van één dag, haar paradijs een avondvlucht.
Wil je wat anders eten? - Nee, dit is wel goed.
Morgen gaan we samen wat doen, vanavond moet ik nog weg.
Sorry dat ik zo weinig tijd heb, maar het was nogal een verassing.
Ik wil je niet tot last zijn. - Kom, zeg dat niet.
Waarom zijn jullie twee nooit op bezoek gekomen?
We dachten, dat we daar de tijd nog voor hadden.
Ik geloof, dat ik je moeder weg heb gehouden, van hetgeen belangrijk voor haar was.
Ik wou dat ik het goed kon maken, maar dit kan ik nooit meer goedmaken.
Voor de doden kun je niets meer doen.
Papa...
Kijk, hier heb je een paar yen. Ik haal je hier later weer op.
Gewoon hier blijven. Ik wil niet dat je verdwaald. Kijk,
daar werk ik. - Ik welk gebouw?
In dat zwarte. Dus, ik haal je later weer op.
Bier.
Dank u.
‘Ahungu what‘? Ik versta je niet.
Hé, waar was je nou? Ben je gek?
Ik heb me vreselijke zorgen gemaakt. Ik dacht, ik vind je nooit weer terug.
Ongelofelijk. - De deurbel, ik kon het niet lezen.
Wie zei dan dat je daar weg mocht gaan? - Je kunt hier niets lezen.
Ik zei, dat je daar boven moest blijven.
Weet je wel hoe groot deze stad is?
Je verdwaalt hier zo snel.
Hallo, Papa. - Hallo.
Hoe was je dag? - Zo, zo.
Ben je buiten geweest? - Nee.
Snap je hoe je mobieltje werkt?
Kijk,
maar één knop.
Ik zag het, met jouw foto. - Juist.
Daar staat mijn nummer.
Heb je wat gegeten?
Dat is toch helemaal niet zo.
Ik begrijp niet waar Trudi is.
Waar haar lichaam is.
De herinnering aan haar zit hier van binnen,
als ik er niet meer ben, waar is Trudi dan?
Papa... papa, ik treur ook om mama...
echt, maar...
Zeg nu niet, dat het leven doorgaat, alsjeblieft.
Dit is de Bavariaanse stijl.
Kersenbloesem, er bestaat geen mooier symbool voor vergankelijkheid.
Het verschijnt 's nachts, is er een paar dagen...
en is zo weer verdwenen. Je kunt het niet vasthouden.
Dit is m'n Papa. Mooi hè, Papa?
Behandel me niet als een klein kind. - Kom, het is bedtijd.
Dat wordt de eerste keer, dat jij me naar bed brengt.
Uitgerekend jij, laat me niet lachen. - Hoe kun je zo dronken worden?
Iedereen moet toch altijd voor jou zorgen. - Kom hier.
Jij staat toch altijd in het middelpunt.
Geef me jouw arm. - Jullie arme vader.
Laat papa met rust, hij is moe.
Papa werkt zo hard, hij krijgt een platte kont op kantoor.
Zo is het wel genoeg. - Je verstopte je je hele leven op kantoor.
Je kende mama niet eens echt. Je hebt er geen idee van, wie ze was.
Geen idee, ouwe gek.
Ga weg. Ga naar je vuilafvoer, daar waar je thuishoort.
En vergeet het recyclen niet.
Een appel per dag, houdt de dokter weg.
Ik moet gaan.
Wacht.
Papa.
Stop. Je appel.
Een appel per dag, houdt de dokter weg.
Dag. - Tot ziens.
Wat is dit?
Metaal.
Plastic. Metaal.
Papier.